هیچ کدوم از ما پیدا نمی شه که بگه من هیچ غم و غصه ای ندارم هممون یه جورائی پر از غم و شکایتیم . هممون دوست داریم تا به محض اینکه یه مشکلی برامون پیش می یاد زود همه کمکمون کنن و از این مشکل نجاتمون بدن اما خیلی به ندرت دیگه کسی پیدا میشه به کسی به کسی کمک کنه .

همه تو فکر خودشونن مثلا همونی که دوست داره ه !مه وقتی مشکل داره کمکش کنن هیچ فکر کرده چرا اون موقع که مشکلی نداشت و دوستاش مشکل داشتن به کمک اونا نرفت

راستی چراچرا دیگه هیچکی به فکر محبت کردن و حل مشکل دوستش نیست ؟

همه یه جورائی لاشخور صفت شدن - همه فقط وقتی پول داری رفیقتن وقی پول داری برات میمیرن چرا موندن تو این دنیا پر از رنجه و غمه شاید اینهم حکمتی داره که شاید ما حالیمون نیست !

اینا رو داشته باشید تا موضوع رو به یجای دیگه بکشونم !

یه روزی یه نفر بود که تموم زندگی من بود من همه کار می کردم تا اون حتی فکر ناراحتی هم به سرش نزنه شاید اگه بگم چه کارائی همه میگین این طرف دیوونه ست

آره راست راستی هم من دیوونه اش بودم و عقلم به کل پریده بود در عوض اون هم کم تلافی نمیکرد !

همه چیز زندگی تو مدت END ش بود خلاصه که هر چی از اون مدت بگم کم گفتم ...اگه بخوام بگم که من تو عمرم چیزی جذابتر از اون موضوع نداشتم راست گفتم ...

 ولی چه کار کنم که اون جریان بعد از یکی ۲ سال به طرز وحشتناکی تموم شد !

 من تنهای تنها شدم اما مقصر نبودم !

آره یه دفعه همه چیز تموم شد کسی که بخاطرش من مینوشتم رفت کسی که بخاطرش من زندگی می کردم رفت کسی که بخاطرش واقعا نفس می کشیدم رفت .

بعد از رفتن اون من تلخ ترین تجربه زندگی هر فردی رو که میتونه براش اتفاق بیفته رو تجربه کردم

میخوام بگم خدایا شکرت عیب نداره چیزی نبود بذاری تو زاه زندگی ما که ما رو تا آخرش دلخوش کنه به همین دلیل هم واسمون غم رو رستادی ما که مخلصتیم هر کاری میخوای بکنی بکن ! من هیچ حرفی ندارم

دوستای عزیز من احتمالا تا چند روز دیگه به یه مسافرت طولانی برم شاید اون مسافرت طولانی نباشه ولی به احتمال زیاد طولانیه

تصمیم گرفتم بعد از برگشتن از مسافرت یه برنامه خیلی مهم تو زندگیم پیاده کنم !  حالا ببینم چی میشه

ممکنه دیگه هیچ موقعه هم ننویسم اما حتما میام و نظراتونو میخونم !

يه زموني واسه من خدا بودي
از بديها اون زمان جدا بودي
يه زمون براي افسانه عشق
واسه من اول و انتها بودي
يه زمان دستاي تو پل رسيدن و مي ساخت
ذره ذره ئ دلم معني عشق رو ميشناخت
يه زمون دار و ندارم تو بودي
از تو تنها انتظارم تو بودي
ديگه نيستي اوني که واسش ميمردم يه روزي
پشيمونم که چرا دل به تو دادم يه روزي
تو مثه يه موج ساحل من تو رو دريا ميديدم
تو يه کلبه محقرمن تو رو دنيا ميديدم
با نگاهي توي چشمات دنياازچشمم مي افتاد
شايد اين گناه من بود تو رو اشتباه ميديدم
اگه اون روز توي چشمات رقص نيرنگ و ميديدم
اگه آواي دروغ و توي حرفات ميشنيدم
شايد هرگز تو خيالم بتي از تو نميساختم
شايد هرگز منه ساده دلو آسون نمي باختم
ديگه نيستي اوني که واسش ميمردم يه روزي
پشيمونم که چرا دل به تو دادم يه روزي

 
گفتم : پرنده ؟!
گفت: اينجا پرنده نيست ٬
اينجا گلي كه باز كند لب به خنده نيست .

 گفتم : درون چشم تو ديگر ... !؟
گفت : ديگر نشان ز باده مستي دهنده نيست 
 اينجا به جز سكوت , سكوتي گزنده نيست !

    من هستم !

                         در ميان انسانها ، و غرق در نعمات پروردگار

چه سخت است دل كندن !
چه سخت است فراموش كردن ، بي خيال شدن، خود را به اون راه زدن !
اين سختي، تقاص سكوت است
تقاص فاصله اي است كه سكوت خالق آن است !

***

به نام خالق عشق
سلام به شكيبايي و صبر
مي دانم كه برف عمرش كوتاه است و سپيدي اش جاودان
مي دانم كه با رفتن پاييز سپيدي مي آيد، ترنم دلپذير عشق مي آيد، قدم زدنهاي عاشقانه روي زمين برفي در تنهايي غريبانه سكون مي آيد، اما اين را هم مي دانم كه بهار نخواهد آمد. تا، روز آخر زمستان را نبينيم بهار را ايمان نخواهم آورد و مطمئن باش تا روز آخر زمستان فرسنگها فاصله است
مي خواهم اعتراف كنم. اعترافهاي عاشقانه ام را اعتراف كنم
حال كه ديگر نخواهمت ديد و چشمم به چشمهاي هميشه منتظرت نخواهد افتاد، توان نوشتن اعترافهاي فروخروده ام را مي يابم
تو امتحان زندگیم به ترم آخر نرسيده رفتني شدم
يا دانشكده مرا تاب نياورد، يا من دنيا را، يا دنيا نوشته هايم را، يا نوشته هايم انتظار تو را، صبر و استقامت  تو را
با اينكه مي توانستي زودتر از اينها از اين خراب شده لعنتي بري و همه چيز را پشت سرت به خاك بسپاري، ماندي
شايد نذر و نيازها و دعاهاي من بود كه مستجاب شد تا تو يك ترم ديگر بماني

و بگذار اعتراف كنم وقتي كارنامه ات رو ديدم از خوشحالي رفتم يه كلاس خالي پيدا كردم و هزار بار روي تخته سياه نوشتم: خدايا دوستت دارم
سرزنشهاي من بخاطر افتادن واحدهايت همه اش به خاطر لجبازي بود !
اما، تو جدي گرفتي
حتي آن يك هفته اي كه نمي خواستی چهره ام را ببينی ...

نمي خواستم ببينمت چون هيچ دلم نمي خواست كه مجبور بشم فيلم بازي كنم و علي رغم ميل باطني ام با تو رفتار كنم اگر نگاهت نمي كردم و يا خودم را مي زدم به اون راه كه انگار نديدمت منتظر بودم بيايي... بيايي تا و تو ديگر نيامدي

اما آخر ماندي تا اسمم در كنار نام زيبايت در پروژه پايان ترم هر دويمان حك شده و زركوب به يادگار بماند


روز امتحان آخرمه از اول صبح منتظرتم .... منتظر بودم سوالي را كه مدتها پيش از من پرسيدي و گفتم نمي دانم بگويم كه مي دانم و خوب هم مي دانم !
و تو نيامدي و من سر جلسه امتحان نمیرم اما به هین زودیا رفتنیم!

ديگر نمي توانم بنويسم
شایدم آخرين نوشته ام بود !

 تويي كه طنين صدايت ونوازش دستهايت، سنگيني خاك را كنار خواهد زد و آرامش را برايم به ارمعان آورد !

تحمل اين زندگي رو ندارم. از خودم بدم مي آد
بس است شايد خاطرات بيادماندني گذشته آرامم كند
تنهايم نگذار